ابن عباس: بنی‌خزاعه صاحب بتی در بالای کعبه بود. پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله به علی علیه‌السلام فرمود: اباحسن، برویم این بت را از کعبه بیرون بیندازیم.
شبانه به آنجا رفتند. وقتی به کعبه رسیدند که حدود چهل ذرع ارتفاع داشت، پیامبر(ص) فرمود: اباحسن، از دوشم بالا برو. رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله علی علیه‌السلام را بر دوش خود حمل کرد. بعد پرسید: رسیدی؟ علی علیه‌السلام گفت: قسم به خدایی که تو را به حق فرستاد اگر اراده کنم آسمان را با دستم لمس می‌کنم. و بعد، آن بت را به زمین انداخت و شکست. بعد با آویزان شدن از ناودان کعبه، خودش پایین آمد.
وقتی به زمین رسید خندید. پیامبر(ص) پرسید: به چه می‌خندی که خدا همیشه دهانت را به خنده باز کند؟! عرض کرد: از تعجّب خندیدم، چون از بالای کعبه به زمین پریدم ولی نه دردی احساس کردم و نه آسیبی به من رسید. پیامبر(ص) فرمود: چرا احساس درد کنی یا آسیب ببینی در حالی که محمّد(ص) تو را بالا برد و جبرئیل تو را پایین آورد!
