ابن عباس: راهب قَرقیسیا را پیش امیرالمؤمنین علیه‌السلام آوردند. وقتی او را دید فرمود: خوش آمدی ای بُحیرای کوچک! کتاب «شمعون الصفا» کجاست؟ عرض کرد: شما این را از کجا می‌دانید یا امیرالمؤمنین؟! فرمود: علم همه چیز پیش ماست به‌علاوه علم تفسیر معانی. راهب، در حالی که امیرالمؤمنین(ع) ایستاده بود، کتاب را بیرون آورد. ایشان فرمود: کتاب را نگه دار. و بعد شروع به خواندن کرد:
«بسم الله الرحمن الرحیم، از جمله اموری که مقدر شده و در لوح محفوظ نوشته است این است که خدا از بین مردم اُمّی، پیامبری از جنس خودشان مبعوث خواهد کرد تا کتاب و حکمت را به آنان بیاموزد و به راه خدا راهنمایی کند، که او نه سخت‌گیر است و نه سنگ‌دل».
در ادامه، از صفات او و اختلاف اُمّت بعد از او یاد می‌کند تا اینکه فرمود:«بعد، مردی از اُمّت او در کرانه فرات ظهور می‌کند که امر به معروف و نهی از منکر و قضاوت به حق می‌کند».
بعد، مقداری از سیره او را یادآوری کرد و فرمود:«هرکس آن بنده صالح خدا را درک کند، حتماً به او کمک کند، زیرا که نصرت او عبادت است و کشته شدن با او حکم شهادت دارد».
و بعد، امیرالمؤمنین علیه‌السلام فرمود: حمد و سپاس مخصوص خداوندی است که من را فراموش نکرد. حمد و سپاس برای خداوندی است که بنده را در کتاب نیکوکاران یاد کرد.
و آن مرد راهب، در صفین کشته شد.
