عبیدالله بن عبدالله کندی: معاویه بعد از انجام حج به مدینه آمد، در شرایطی که صحابه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله در آن‌جا بسیار بودند.
در مجلسی که بین عبدالله بن عباس و عبدالله بن عمر نشسته بود، با دست به پای ابن عباس زد و گفت: برای خلافت از پسر عموی تو بهتر نبودم؟! ابن عباس گفت: به چه دلیل؟ گفت: چون من عموزاده آن خلیفه‌ای هستم که مظلوم کشته شد. ابن عباس گفت: اگر این‌طور است، این-با اشاره به ابن عمر- از تو برای خلافت بهتر است، چون که پدر او قبل از پسرعموی تو کشته شد.
با این حرف، معاویه از ابن عباس رو برگرداند و متوجه سعد بن ابی‌وقاص شد و گفت: و تو ای سعد، کسی هستی که حق ما را از باطل دیگران تشخیص ندادی تا اینکه یا طرفدار ما باشی یا بر علیه ما باشی! سعد گفت: وقتی دیدم همه جا تاریک شد، به شترم گفتم «هیخ» و آن را خواباندم تا وقتی هوا روشن شود بروم. معاویه گفت: به خدا قسم که یک‌بار من تمام قرآن را خوانده‌ام اما «هیخ» را در آن ندیده‌ام! سعد گفت: حالا که حرف من را قبول نمی‌کنی، بدان که من خودم از رسول خدا(ص) شنیدم که به علی(ع) گفت: تو همراه حقّ هستی و حق هم همراه تو. معاویه گفت: باید یک نفر دیگر را برای من بیاوری که این حدیث را به همراه تو شنیده باشد، وگرنه هر کاری بخواهم با تو می‌کنم!! سعد گفت: امّ سلمه این حدیث را با من شنیده است.
معاویه بلند شد و سایر حاضران هم با او بلند شدند و پیش اُمّ سلمه رفتند.
معاویه شروع به صحبت کرد و گفت: یا اُمّ المؤمنین، دروغگویانی که بعد از رسول خدا(ص) به او دروغ نسبت می‌دهند، زیاد شده‌اند. همیشه هستند کسانی که می‌گویند:«قال رسول الله…» و بعد هم چیزهایی می‌گویند که آن حضرت نگفته است. سعد بن أبی‌وقاص حدیثی را نقل کرده و گمان می‌کند شما هم این حدیث را با او شنیده‌ای. اُم سلمه گفت: کدام حدیث؟ گفت: گمان می‌کند رسول خدا(ص) به علی(ع) فرموده است:«تو همراه حقّ هستی و حق هم همراه تو!». اُم سلمه گفت: سعد راست می‌گوید، پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله این حدیث را در خانه من به علی(ع) فرمود.
اینجا بود که معاویه رو به سعد کرد و گفت: الآن دیگر خودم را ملامت می‌کنم که چرا تو پیش من نبودی! چون که اگر من این حدیث را از رسول خدا(ص) شنیده بودم، تا دم مرگ در خدمت علی(ع) می‌بودم.
