گریه

امام صادق علیه‌السلام: امیرالمؤمنین علیه‌السلام در مسجد کوفه بود که جماعتی را به حضور او آوردند که در ماه رمضان روزه‌خواری کرده بودند. ایشان فرمود: آیا روزه نبوده‌اید و غذا خوردید؟ گفتند: بله… فرمود: آیا یهودی هستید؟ گفتند: نه… فرمود: نصرانی هستید؟ جواب دادند: نه… فرمود: دینی شبیه همین ادیان

بریده اسلمی: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمود: بریده! بلند شو به دیدن فاطمه(س) برویم. وقتی وارد خانه‌اش شدیم و چشمش بر پدرش افتاد، چشم‌هایش پر از اشک شد. پیامبر(ص) فرمود: دخترم چرا گریه می‌کنی؟ عرض کرد: به خاطر اینکه خوراک کمی داریم، ناراحتی و غم زیاد شده و بیماری سخت! پیامبر

ابوهارون عبدی: پیش ابوسعید خُدری رفتم و به او گفتم: آیا در جنگ بدر شرکت کردی؟ گفت: بله. گفتم: درباره علی علیه‌السلام و فضیلت او چیزی از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله شنیده‌ای که برای من روایت کنی؟ گفت: بله، رسول خدا(ص) به یک بیماری مبتلا شد که البته بعداً خوب شد.

ابو رافع: همان روزی که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله از دنیا رفت، [در بستر مرگ و در حال احتضار بود که] از حال رفت و بی‌هوش شد. من پاهای ایشان را گرفتم و شروع کردم به بوسیدن آن‌ها و گریه کردن. یک لحظه، آن حضرت به هوش آمد و گفتم: بعد از

ابن مسعود: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله بعد از برگشت از حجّةالوداع به من فرمود: ای پسر مسعود، اجل من نزدیک شده و خبر مرگم را به من داده‌اند. بعد از من چه کسی را داری؟ من هم شروع کردم به نام بردن تک‌تک افراد، که رسول خدا(ص) به گریه افتاد و

عمّار یاسر: وقتی رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله در حال احتضار بود، علی علیه‌السلام را خواست و زمان زیادی طول کشید تا به صورت پنهانی، گفتنی‌های محرمانه را به او بگوید. بعد فرمود: ای علی، تو جانشین و وارث من هستی. خداوند علم و فهم من را به تو عطا کرده است.