سید العرب

بکر بن عبدالله اشجعی: در یک از سالها، رسول خدا(ص)  برای تجارت به شام سفر کرد که عبد مناة بن کنانه و نوفل بن معاویه هم [در بین کاروان] بودند. در بین راه، شخصی به نام ابوالمُوَیهِب که راهب مسیحی بود، آن دو نفر را دید و گفت: شما دو

ابوطالب: وقتی بحیرا از پیامبر(ص) جدا شد، به شدت گریه کرد و گفت: ای پسر آمنه، انگار می‌بینم که اعراب تیرهایشان را به طرف تو می‌اندازند و نزدیکان، پیوند خویشاوندی را با تو قطع می‌کنند و اگر می‌فهمیدند، قطعاً برای آنان مثل فرزندشان می‌بودی. بعد رو به من کرد و

انس بن مالک: داشتم آب روی دست رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌ریختم تا وضو بگیرند که علی علیه‌السلام وارد شد و شروع کرد به گرفتن آب وضوی پیامبر(ص) و صورتش را با آن می‌شست. پیامبر(ص) به او فرمود: تو سیّد عرب هستی! علی(ع) عرض کرد: یا رسول الله، شما رسول خدا

امام حسن مجتبی علیه‌السلام: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله به من فرمود: سیّد عرب را صدا بزن، که منظورش علی علیه‌السلام بود. عایشه گفت: مگر سیّد عرب شما نیستید؟! پیامبر(ص) فرمود: من سیّد فرزندان آدم هستم و سیّد عرب علی(ع) است. وقتی علی(ع) آمد، پیامبر(ص) انصار را هم صدا زد که آمدند.

انس بن مالک: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله در خانه اُمّ حبیبه بنت ابی‌سفیان بود. به اُمّ حبیبه فرمود: ما را تنها بگذار، کاری داریم. بعد، آب برای وضو خواست. وضوی کاملی گرفت و بعد فرمود: اولین کسی که از این در وارد شود امیر مؤمنان، رئیس عرب، بهترین اوصیا و مهم‌ترین

ابن عباس: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله به همراه جمعی از صحابه که حسّان بن ثابت هم در جمع آنها بود در منا بودند. پیامبر(ص) فرمود: ای مسلمانان، این علی بن ابی‌طالب است، سیّد عرب و وصیّ اکبر. منزلت و جایگاه او نسبت به من، مثل منزلت هارون(ع) برای موسی(ع) است، با