ابوطالب: وقتی بحیرا از پیامبر(ص) جدا شد، به شدت گریه کرد و گفت: ای پسر آمنه، انگار می‌بینم که اعراب تیرهایشان را به طرف تو می‌اندازند و نزدیکان، پیوند خویشاوندی را با تو قطع می‌کنند و اگر می‌فهمیدند، قطعاً برای آنان مثل فرزندشان می‌بودی.
بعد رو به من کرد و گفت: ولی ای عمو، تو حرمت خویشاوندی او را نگه دار و وصیّت پدرت را درباره‌اش حفظ کن. چون، قریش به خاطر او، تو را ترک می‌کنند، ولی تو اهمیّتی به کارشان نده. من می‌دانم که تو ظاهرا به او ایمان نمی‌آوری، ولی در باطن به او مؤمن هستی و فرزندی که از تو به دنیا خواهد آمد به او ایمان می‌آورد و او را با عزّت یاری خواهد کرد. نامش در آسمان‌ها «بَطَلُ الهاصِر» و در زمین «شُجاعُ الأنزَع» است(1). دو فرزند شهید دارد. او سیّد عرب، رئیس و ذوالقرنین آن‌هاست، و در کتاب‌ها از یاران عیسی علیه‌السلام شناخته شده‌تر است.
به خدا قسم، هرچه بحیرا گفته بود و حتی بیشتر از آن را به چشم خود دیدم.
پ.ن(1): به ترتیب به معنای «شیر ژیان» و «مرد شجاع کم‌مو» است.
