ذوالقرنین

بکر بن عبدالله اشجعی: در یک از سالها، رسول خدا(ص)  برای تجارت به شام سفر کرد که عبد مناة بن کنانه و نوفل بن معاویه هم [در بین کاروان] بودند. در بین راه، شخصی به نام ابوالمُوَیهِب که راهب مسیحی بود، آن دو نفر را دید و گفت: شما دو

ابوطالب: وقتی بحیرا از پیامبر(ص) جدا شد، به شدت گریه کرد و گفت: ای پسر آمنه، انگار می‌بینم که اعراب تیرهایشان را به طرف تو می‌اندازند و نزدیکان، پیوند خویشاوندی را با تو قطع می‌کنند و اگر می‌فهمیدند، قطعاً برای آنان مثل فرزندشان می‌بودی. بعد رو به من کرد و

رسول خدا صلی الله علیه و آله به علی علیه‌السلام فرمود: … ای علی برای تو گنجی در بهشت است و تو صاحب دو طرف بهشت هستی. یا علی تو قسمت‌کننده‌ی بهشت و جهنم هستی، فقط کسی که تو را بشناسد و تو او را بشناسی، وارد بهشت می‌شود؛ فقط

سوید بن غفله و عامر بن واثله: امیرالمؤمنین علیه‌السلام فرمود: ذوالقرنین پادشاهی عادل بود، به همین جهت خدا او را دوست داشت. او برای رضای خدا خیرخواه مردم بود و خداوند هم خیرخواه او بود. قوم خود را به ترس از خدا فرمان داد ولی آنان با شمشیر بر فرق

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله خطاب به امیرالمؤمنین علیه‌السلام: ای علی، تو در بهشت گنجی داری(1) و تو ذوالقرنین آن هستی.(2) پ ن(1): یعنی کلید ورود و نعمت‌های بهشت به دست امیرالمؤمنین علیه‌السلام است(همان‌گونه که ایشان تقسیم‌کننده بهشت و جهنم است). پ ن(2): منظور از «ذوالقرنین» می‌تواند یک و یا همه احتمالات

اصبغ بن نباته: علی علیه السلام روی منبر بود که ابن کوّاء بلند شد و عرض کرد: ای امیرالمؤمنین، از ذوالقرنین بگو، بگو که پیامبر بود یا پادشاه؟ از شاخ او بگو که از طلا بود یا نقره؟ امیرالمؤمنین علیه‌السلام فرمود: نه پیامبر بود و نه پادشاه. و شاخ‌های او

امام صادق علیه‌السلام: پس از ابوبکر، مردم با عمر بیعت کردند، مردی جوان که یهودی بود نزد او به مسجدالحرام رفت و در حالی که مردم عمَر را احاطه کرده بودند، به او سلام داد و گفت: یا امیرالمؤمنین! مرا به آگاه‌ترین فرد به خدا و رسول او و کتاب