عبیدالله بن عبدالله کندی: معاویه بعد از انجام حج به مدینه آمد، در شرایطی که صحابه پیامبر صلیاللهعلیهوآله در آنجا بسیار بودند. در مجلسی که بین عبدالله بن عباس و عبدالله بن عمر نشسته بود، با دست به پای ابن عباس زد و گفت: برای خلافت از پسر عموی تو
و خزیمة بن ثابت انصاری ذوالشهادتین که از جنگجویان بدر بود، در جنگ جمل [اینگونه رجز خواند]: – ای عایشه، علی(ع) و بدگویی از او را رها کن، چون که عیبی در او نیست، تو به جای مادر او هستی! – از میان خاندان پیامبر(ص)، فقط او وصیّ است، و
مسروق بن اجدع: عایشه به من گفت: تو از فرزندان منی و از محبوبترین آنها پیش من هستی، بگو ببینم که آیا از آن مخدج -سردسته خوارج نهروان- خبر داری؟ گفتم: بله، علی بن ابیطالب او را در کنار نهری که بالای آن «تامَرّا» و پایین آن «نهروان» و بین
امام صادق علیهالسلام درباره معنای آیه: «وَ جاءَتْ کُلُّ نَفْسٍ مَعَها سائِقٌ و شَهید»{هر انسانی وارد محشر میگردد در حالی که همراه او حرکتدهنده و گواهی است!}(ق/21) فرموده است: منظور از «سائق» امیرالمؤمنین علیهالسلام است و منظور از «شهید» رسول خدا صلیاللهعلیهوآله است.
عبدالله بن جعفر طیّار: در جمعی بودیم که حسن و حسین علیهماالسلام، عبدالله بن عباس، عمر ابن ابی سلمه، معاویة بن ابی سفیان و اسامة بن زید حاضر بودند و اسامة بن زید مشغول گفتوگو درباره حدیثی بود. من به معاویه گفتم: از رسول خدا صلیاللهعلیهوآله شنیدم که فرمود: من
امام صادق علیهالسلام: وقتی آیه تبلیغ درباره ولایت نازل شد، رسول خدا صلیاللهعلیهوآله دستور فرمود تا درختزار غدیرخُم جارو شد و سپس ندای «نماز جماعت» داده شد. سپس فرمود: ای مردم، آیا من مقدمتر از مؤمنان به خودشان نیستم؟ مردم گفتند: بله. پیامبر در پاسخ فرمود: پس، هر کس که
زاذان: شنیدم که امیرمؤمنان علی بن ابی طالب علیهالسلام میفرماید: اگر بالشی دو تا گردد و بر روی آن بنشینم[=مجلسی مهیا گردد]، میان اهل تورات با توراتشان، میان اهل انجیل با انجیلشان، میان اهل زبور با زبورشان و میان مسلمانان با قرآنشان چنان قضاوت میکنم که نزد خداوند متعال بالا
عبّاد بن عبدالله: مردی در حضور امیرالمؤمنین علیهالسلام برخاست و گفت: یا امیرالمؤمنین، مرا از مصداق آیه «أفَمَنْ کانَ عَلىٰ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلوهُ شاهِدٌ مِنْهُ وَ مِنْ قَبْلِهِ کِتابُ مُوسىٰ اماما وَ رَحْمَةً»{آیا کسی که از جانب پروردگارش بر حجّتی روشن است و شاهدی از [خویشان] او، پیرو
امام صادق علیهالسلام فرمود: [در آیه هفدهم سوره هود، منظور از] آنکه از جانب پروردگارش دارای حجت روشنی است، رسول خدا صلیاللهعلیهوآله است و آن شاهدی که خویشاوند و پیرو اوست، امیرالمؤمنین علیهالسلام و بعد از او جانشینان او یکی پس از دیگری هستند.
سلیم بن قیس: مردی به امیرالمؤمنین علیهالسلام عرض کرد: مرا از بهترین فضیلتی که در شماست آگاه کنید. حضرت فرمود: همان که خداوند در قرآنش نازل کرده است. آن شخص پرسید: خداوند در قرآن درباره شما چه نازل کرده است؟ فرمود: مصداق «شاهِدٌ مِنْه» در آیه «أ فَمَن کانَ عَلی
