امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در مورد آیات «مَن جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَیْرٌ مِنْها وَ هُم مِن فَزَعٍ یَوْمَئِذٍ آمِنونَ * وَ مَن جاءَ بِالسَّیِّئَةِ فَکُبَّتْ وُجوهُهُمْ فِی النّار»{آنانی که کار خوب به قیامت بیاورند، بهتر از آن نصیبشان می‌شود و از وحشت روز قیامت در امان‌اند. آن‌هایی هم که کار بد
امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام: منظور از آیه «وَ إنَّ الَّذینَ لا یُؤْمِنونَ بِالآخِرَةِ عَنِ الصِّراطِ لَناکِبون»{کسانی که به آخرت ایمان ندارند، از راه درست منحرف هستند.}(مؤمنون/74)، انحراف از ولایت ماست.
ابن عباس درباره آیه «قُل لا أسئَلُکُمْ عَلَیْهِ أجْرًا إلّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبیٰ»{[ای پیامبر] بگو: غیر از دوستیِ نزدیکانم، مزدی از شما نمی‌خواهم}(شوری/23) روایت می‌کند: از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله سؤال شد: این نزدیکانی که باید آنها را دوست داشته باشیم، چه کسانی هستند؟ ایشان سه بار فرمود: علی(ع)، فاطمه(س) و
امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام: قرآن به صورت چهار بخش نازل شده است: یک بخش درباره ما، یک بخش درباره دشمنان ما، یک بخش سیره و مَثَل‌ها و بخش چهارم واجبات و احکام است. و تمام آیات مربوط به کرامت در قرآن، متعلق به ماست.
امام صادق علیه‌السلام: منظور از آیه «الَّذینَ آمَنوا وَ لَمْ یَلْبِسواْ إیمانَهُم بِظُلْمٍ أُوْلٰئِکَ لَهُمُ الْأمْنُ وَ هُم مُهْتَدون»{آنها که ایمان آوردند، و ایمان خود را با لباس ظلم نپوشاندند، امن و امان تنها برای آنهاست؛ و آنها هدایت‌یافتگانند}(انعام/82)، ولایت علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام است، بدون آنکه آن را با
امام صادق علیه‌السلام: آیه «وَ إن کُنتُمْ فی رَیْبٍ مِمّا نَزَّلْنا عَلیٰ عَبْدِنا فَأْتواْ بِسورَةٍ مِن مِثْلِهِ وَ ادْعواْ شُهَداءَکُم مِن دونِ اللَّهِ إن کُنتُمْ صادِقین»{اگر درباره آنچه بر بنده خود [= پیامبر] نازل کرده‌ایم شک و تردید دارید، یک سوره مانند آن بیاورید و شاهدان خود را -غیر از
امام باقر علیه‌السلام درباره مفهوم آیات «إلَا أصْحابَ الْیَمینِ * فی جَنّاتٍ یَتَسائَلونَ * عَنِ الْمُجْرِمینَ * ما سَلَکَکُمْ فی سَقَرَ»{اصحاب یمین در باغهای بهشت هستند، و از مجرمان سؤال می‌کنند چه چیزی شما را به جهنم وارد کرد؟!»}(مدثر/39-42) فرمود: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله به علی علیه السلام فرمود: ای علی،
امام باقر علیه‌السلام درباره آیه «وَ لَقَدْ صَرَّفْنا فی هٰذَا الْقُرْآنِ لِیَذَّکَّرواْ وَ ما یَزیدُهُمْ إلّا نُفورًا»{ما در این قرآن، انواع بیانات مؤثر را آوردیم تا متذکر شوند! ولی فقط نفرتشان بیشتر می‌شود.}(أسراء/41) فرمود: منظور آیه این است که علی علیه السلام را در قرآن یاد کردیم و علی علیه‌السلام
امام صادق علیه‌السلام درباره آیه «فَمَنْ کانَ یرْجوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صالِحًا وَ لا یُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أحَدا»{کسی که به دیدار پروردگارش امید دارد، باید کاری شایسته انجام دهد و هیچ کس را در پرستش پروردگارش شریک نکند.}(کهف/110) فرمود: منظور از «کار شایسته» معرفت و شناخت به امامان علیهم
امام باقر علیه‌السلام: آیه 89 سوره أسراء و آیه 50 سوره فرقان به این شکل توسط جبرئیل نازل شد: «فَأبیٰ أکْثَرُ النّاسِ [بِوَلایَةِ عَلیٍّ] إلّا کُفورًا»{ولی بیشتر مردم جز انکار و کفران [ولایت علی] نخواستند}.
