جابر بن عبدالله انصاری: به امام باقر علیه‌السلام عرض کردم: آیه «لَقَدْ رَضیَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنینَ إذْ یُبایِعونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ»{خداوند از مؤمنان -هنگامی که در زیر آن درخت با تو بیعت کردند- راضی و خشنود شد}(فتح/18) شامل چند نفر است؟ فرمود: 2200 نفر. عرض کردم: آیا علی علیه‌السلام هم در
امام باقر علیه‌السلام: مصداق آیه «قُلْ هٰذِهِ سَبیلی أدْعواْ إلَی اللَّهِ عَلٰی بَصیرَةٍ أنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنی»{بگو: این طریقه و راه من است که من و هر کس پیرو من است بر پایه بصیرت و بینایی به سوی خدا دعوت می‌کنیم}(یوسف/108) اختصاصاً علی بن ابی طالب علیه‌السلام است؛ و اگر
امام باقر صلوات‌الله‌علیه: در آیه «قُلْ هٰذِهِ سَبیلی أدْعواْ إلَی اللَّهِ عَلٰی بَصیرَةٍ أنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنی»{بگو: این طریقه و راه من است که من و هر کس پیرو من است بر پایه بصیرت و بینایی به سوی خدا دعوت می‌کنیم}(یوسف/108)، منظور از ضمیر«ی»، رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله و منظور از
امام سجاد علیه‌السلام: اولین کسی که خود را به خدا فروخت، علی بن ابی طالب علیه‌السلام بود. مشرکان دنبال پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله بودند که شب از رختخواب بیرون آمد و به همراه ابوبکر از شهر خارج شد و علی(ع) در بستر او خوابید. وقتی مشرکان آمدند، علی علیه‌السلام را در بستر
ابن عباس: آیه «وَ مِنَ النّاسِ مَن یَشْری نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَئوفٌ بِالْعِباد»{از میان مردم کسی است که جان خود را برای طلب خشنودی خدا می فروشد، و خدا نسبت به [این ] بندگان مهربان است.}(بقره/207) در شأن علی بن ابی طالب نازل شد وقتی که در
امام باقر یا امام صادق علیهماالسلام: آیه 19 سوره توبه درباره حمزه، علی(ع)، جعفر، عباس و شیبه نازل شده است. آن‌ها به آب‌رسانی به حاجیان و کلیدداری کعبه به هم فخرفروشی می‌کردند که خدای عزّوجل آیه «أجَعَلْتُمْ سِقایَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ کَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الآخِرِ» را
امام باقر علیه‌السلام: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله، علی(ع) و یاران او را دوبار به مردم معرفی کرده است: یک بار زمانی که فرمود: «مَن کُنتُ مولاه فَهذا علیٌّ مولاه» و بار دوم زمانی که آیه «وَ إن تَظاهَرا عَلَیْهِ فَإنَّ اللّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْریلُ وَ صالِحُ الْمُؤمِنینَ وَ الْمَلائِکَةُ بَعْدَ
اسماء بنت عمیس: شنیدم که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمود: منظور از «صالح المؤمنین» [در قرآن] علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام است.
رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله: ای مردم، چه کسی از خدا نیکو گفتارتر است؟! چه کسی راستگوتر از خداست؟! ای مردم، پروردگار شما جلَّ جلالُه به من دستور داده که علی(ع) را بزرگ، امام، خلیفه، جانشین و وزیر خودم بر شما قرار بدهم. ای مردم، بدانید که علی(ع) بعد از من دروازه
امیرالمؤمنین علیه‌السلام: من برادرِ مصطفای خیر البَشَر هستم. بزرگ خاندان هاشم هستم. و آن خبر بزرگی هستم که دست تقدیر آن را به جریان انداخته است. و شایسته‌ترین مؤمنانم که آیه‌ها و سوره‌های قرآن را به خود اختصاص داده است.
