امام صادق علیه‌السلام درباره معنای آیه: «وَ جاءَتْ کُلُّ نَفْسٍ مَعَها سائِقٌ و شَهید»{هر انسانی وارد محشر می‌گردد در حالی که همراه او حرکت‌دهنده و گواهی است!}(ق/21) فرموده است: منظور از «سائق» امیرالمؤمنین علیه‌السلام است و منظور از «شهید» رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله است.
امام رضا علیه‌السلام: آیات «فَأمّا مَن ثَقُلَتْ مَوازینُهُ * فَهُوَ فی عیشَةٍ رَاضیَةٍ»{هرکس اعمال وزن شده‌اش سنگین و باارزش است، در یک زندگی خوش و پسندیده‌ای است}(قارعه/6-7) درباره علی بن ابی طالب علیه‌السلام و آیات «وَ أمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوازینُهُ * فَأُمُّهُ هاویَةٌ»{اما هرکس اعمال وزن شده‌اش سبک و بی‌ارزش
امام صادق علیه‌السلام: منظور از آیات «فَأمّا مَنْ اُوتیَ کِتابَهُ بِیَمِینِهِ * فَسَوْفَ یحاسَبُ حِساباً یسیراً * وَ ینْقَلِبُ إِلى أهْلِهِ مَسْروراً »{کسی که نامه اعمالش به دست راستش داده شود، به‌زودی حساب آسانی برای او می‌شود و خوشحال پیش خانواده‌اش برمی‌گردد.}(انشقاق/7-9) فرمود: منظور علی علیه‌السلام و شیعیان او هستند
امام باقر علیه‌السلام درباره مصداق آیه «فَأمّا مَنْ أُوتیَ کِتابَهُ بِیَمینِهِ فَیَقولُ هاؤُمُ اقْرَءُواْ کِتابیَه»{کسی که نامه اعمالش را به دست راستش دهند [از شدّت شادی و مباهات] فریاد می‌زند که: بیایید کارنامه‌ام را بخوانید!}(حاقه/19) فرمود: این آیه درباره علی علیه‌السلام نازل شد و تبدیل به ضرب‌المثلی برای اهل ایمان
جابر بن عبدالله انصاری: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله به علی علیه‌السلام فرمود: ای علی، هرکس تو را دوست داشته باشد و ولایتت را بپذیرد، خداوند او را در بهشت با ما همنشین می‌کند، و سپس این آیات را تلاوت فرمود: «إنَّ الْمُتَّقینَ فی جَنّاتٍ وَ نَهَرٍ * فی مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ
امام باقر و امام صادق علیهماالسّلام در خصوص شأن نزول آیه «فَلَمّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سیئَتْ وُجوهُ الَّذینَ کَفَرواْ وَ قیلَ هذَا الَّذی کُنتُم بِهِ تَدَّعون»{هنگامی که آن را از نزدیک می‌بینند، صورت کافران زشت و سیاه می‌شود، و به آنها گفته می‌شود: «این همان چیزی است که تقاضای آن را
امام موسی بن جعفر علیهماالسلام: در آیه «فَأذَّنَ مُؤَذِّنُ بَیْنَهُمْ أن لَعْنَةُ اللَّهِ عَلی الظّالِمینَ»{فریادزننده‌ای میان [اهل بهشت و جهنم] با صدای بلند اعلام می‌کند که: «لعنت خدا بر ستمکاران»}(اعراف/44)، منظور از «مؤذّن» امیرالمؤمنین علیه‌السلام است که آن‌چنان ندایی برمی‌آورد که همه خلایق بشنوند.
ابن عباس: علی علیه‌السلام فقط چهار سکه نقره داشت. یک سکه را شب صدقه داد، یک سکه دیگر را روز، و یک سکه را پنهانی صدقه داد و آخرین سکه را هم علنی. در نتیجه آیه «الَّذینَ یُنفِقونَ أمْوالَهُم بِاللَّیْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانیَةً فَلَهُمْ أجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَ
امام صادق علیه‌السلام درباه شأن نزول آیه «وَ بَشِّرِ الَّذینَ آمَنُواْ أنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِندَ رَبِّهِم»{به کسانی که ایمان آورده‌اند بشارت بده که برای آنها، سابقه‌ای نیک نزد پروردگارشان است}(یونس/2) فرمود: این آیه درباره ولایت علی بن ابی طالب علیه‌السلام نازل شده است.
امام صادق علیه‌السلام درباره مصداق [دعای حضرت ابراهیم(ع) در] آیه «وَ اجْعَلْ لی لِسانَ صِدْقٍ فِی الآخِرینَ»{نامی نیک از من در بین آیندگان به‌یادگار بگذار}(شعراء/84) فرمود: او علی بن ابی طالب علیه‌السلام است. ولایت او به ابراهیم علیه‌السلام عرضه شد، ابراهیم(ع) هم گفت: خدایا، او را در نسل من قرار
