پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله: بعد از من، علی(ع) دروازه هدایت، دعوت‌کننده به سوی پروردگار من و شایسته‌ترین مؤمن است و «وَ مَنْ أحْسَنُ قَوْلًا مِمَّن دَعا إلَی اللّهِ وَ عَمِلَ صالِحًا وَ قالَ إنَّنی مِنَ الْمُسْلِمینَ»{و چه کسی خوش‌گفتارتر است از آن که به سوی خدا دعوت کند و کار نیک کند
ابن عباس: به خدا قسم که «صالح المؤمنین» در آیه «وَ إن تَظاهَرا عَلَیْهِ فَإنَّ اللّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْریلُ وَ صالِحُ الْمُؤمِنینَ وَ الْمَلائِکَةُ بَعْدَ ذلِکَ ظَهیرٌ»{اگر علیه پیامبر همدست شوید، [کاری از پیش نمی‌برید]؛ زیرا خدا و جبرئیل و شایسته‌ترین مؤمن، یاور او هستند. و فرشتگان هم پشتیبان
امام باقر علیه‌السلام: منظور از «صالح المؤمنین» در آیه «وَ إن تَظاهَرا عَلَیْهِ فَإنَّ اللّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْریلُ وَ صالِحُ الْمُؤمِنینَ»{اگر علیه پیامبر همدست شوید، [کاری از پیش نمی‌برید]؛ زیرا خدا و جبرئیل و شایسته‌ترین مؤمن، یاور او هستند}(تحریم/4) علی علیه‌السلام است.
عبدالله بن مسعود، آیه 25 سوره احزاب را این‌گونه قرائت می‌کرد: «وَ کَفَی اللّهُ الْمُؤْمِنینَ الْقِتالَ -بعلی- وَ کانَ اللّهُ قَویًّا عَزیزا»{خدا [زحمتِ] جنگ را از مؤمنان -با بودن علی(ع)- برداشت و خدا همواره نیرومند شکست‌ناپذیر است.}
ابن عباس: آیه «اِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الَّذینَ یُقاتِلونَ فی سَبیلِهِ صَفًّا کَأَنَّهُم بُنْیانٌ مَرْصوصٌ»{خدا دوست دارد کسانی را که همچون سدّی فولادین صف می‌بندند و در راهش می‌جنگند}(صف/4) درباره علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام، حمزه -شیر خدا و رسول خدا-، عبیده بن حارث و مقداد بن اسود هستند.
ابن عباس: آیه «اِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الَّذینَ یُقاتِلونَ فی سَبیلِهِ صَفًّا کَأَنَّهُم بُنْیانٌ مَرْصوصٌ»{خدا دوست دارد کسانی را که همچون سدّی فولادین صف می‌بندند و در راهش می‌جنگند}(صف/4) درباره امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام، حمزه، عبیده، سهل بن حنیف، حارث بن صمّه و أبودُجانه نازل شده است.
ابن عباس: اولین کسی که لباس‌های بهشت را بر او می‌پوشانند، ابراهیم(ع) است، به خاطر اینکه خلیل خداست. و بعد محمد(ص)، به دلیل اینکه برگزیده خداست، و بعد علی(ع) است که به سمت بهشت هدایت می‌شود. سپس آیه «یَوْمَ لا یُخْزِی اللّهُ النَّبیَّ وَ الَّذینَ آمَنواْ مَعَهُ»{در آن روز، خدا
ابوذر غفاری: به خدا قسم که آیه «هاذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمواْ فی رَبِّهِم»{این دو [گروه]، دشمنان یکدیگرند که درباره پروردگارشان با هم جنگ می‌کنند.}(حج/19) در شأن علی(ع)، حمزه و عبیدة بن حارث که در روز بدر با مشرکان(1) جنگیدند، نازل شده است. پ.ن(1): حمزة بن عبدالمطلّب، عتبة بن ربیعه را
امام باقر علیه‌السلام درباره معنای آیه «لِیُنذِرَ بَأْسًا شَدیدًا مِن لَدُنْه»{تا بدکاران را از عذابی سخت بترساند}(کهف/2) می‌فرماید: منظور از «عذاب سخت» علی علیه‌السلام است و او در کنار رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله با دشمنانش جنگید.
امام صادق علیه‌السلام: آیه «فَإمّا نَذْهَبَنَّ بِکَ فَإنّا مِنْهُم مُنتَقِمون »{اگر ما تو را [از دنیا] ببریم، قطعاً از آنان انتقام می‌گیریم}(زخرف/41) این گونه معنا می‌شود: ای محمد، اگر ما تو را از مکه به مدینه ببریم، تو را در حالی به آن باز می‌گردانیم که به دست علی بن
