رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله: نطفه تا چهل روز در رحم به صورت نطفه باقی می‌ماند و بعد تبدیل به علقه می‌شود و تا چهل روز به صورت علقه است و بعد تبدیل به مُضغه می‌شود. تا چهل روز هم به صورت مضغه باقی می‌ماند و بعد استخوان می‌شود. بعد، گوشت استخوان را می‌پوشاند و بعد خداوند روی آن پوست می‌کشد و بعد، بر آن مو می‌رویاند. بعد، خداوند فرشته ارحام را به سوی او می‌فرستد و به او گفته می‌شود: زمان مرگ، عمل و مقدار روزی او را بنویس و بنویس خوشبخت خواهد شد یا بدبخت. آن فرشته می‌پرسد: پروردگارا، این چیزها را از کجا بدانم؟ به او جواب داده می‌شود: از قاریان لوح محفوظ بخواه که این‌ها را برای تو بخوانند و تو بنویسی.
رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمود: از جمله کسانی که اجل، عمل، روزی و پایان سعادتمندانه زندگی‌اش نوشته می‌شود، علی بن ابی‌طالب است که نوشته می‌شود: از کارهای او این است که هرگز مرتکب گناه نمی‌شود تا اینکه بمیرد.
امام حسن عسکری علیه‌السلام: این مطلب، گفته رسول خدا(ص) بوده در آن روزی که بُریده از علی علیه‌السلام به آن حضرت شکایت کرد. ماجرا این‌طور بود که رسول خدا(ص) سپاهی را برای جنگ فرستاد و علی علیه‌السلام را فرمانده آن سپاه کرد. البته، پیامبر(ص) هرگز سپاهی را به جایی نفرستاده که علی علیه‌السلام در بین آنها باشد و او فرمانده آن سپاه نباشد! وقتی در آن جنگ پیروز شدند و غنیمت به‌دست آوردند، علی علیه‌السلام خواست در بین غنایم، کنیزی را خریداری کند و قیمت او را به حساب غنیمت‌ها پس بدهد. اینجا بود که حاطِب بن أبی‌بلعته و بُرَیده اسلمی با آن حضرت رقابت کردند و قیمت بیشتری برای آن کنیز پیشنهاد دادند و کار را به مزایده کشاندند. وقتی علی علیه‌السلام متوجه ماجرا شد، نگاهی به آن کنیز انداخت و قیمتی برابر با قیمت متوسط آن کنیز در آن دوران بر او گذاشت و آن کنیز را به آن قیمت خرید.
وقتی پیش رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله برگشتند، آن دو دست به یکی کردند که بُریده موضوع را به پیامبر(ص) بگوید. بریده جلوی رسول خدا(ص) ایستاد و گفت: نمی‌بینی که از بین مسلمانان، فقط پسر ابوطالب کنیزی از بین غنایم را برای خود برداشته است؟! پیامبر(ص) از او رو برگرداند. بُریده به سمت راست پیامبر(ص) آمد و حرفش را تکرار کرد و پیامبر(ص) هم از او رو برگرداند. بعد، به سمت چپ پیامبر(ص) رفت و دوباره حرفش را تکرار کرد، ولی رسول خدا(ص) از او رو برگرداند. این‌بار به پشت سر پیامبر(ص) رفت و همان حرف‌ها را تکرار کرد و آن حضرت هم دوباره از او رو برگرداند تا اینکه دوباره روبه‌روی آن حضرت قرار گرفت و حرفش را تکرار کرد. اینجا بود که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله آن‌چنان عصبانی شد که قبل و بعد از آن، هیچ‌وقت دیده نشد که این‌طور عصبانی شده باشد به طوری که رنگ چهره آن حضرت عوض شد و رگ‌های گردنش بیرون زد و تمام بدنش به لرزه افتاد.
فرمود: بُریده! چرا پیامبر خدا را اذیت می‌کنی در حالی که خدا فرموده:«إنَّ الَّذینَ یُؤْذونَ اللهَ وَ رَسولَهُ لَعَنَهُمُ اللهُ فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ أعَدَّ لَهُمْ عَذابًا مُهینًا * وَ الَّذینَ یُؤْذونَ الْمُؤْمِنینَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَیْرِ مَا اکْتَسَبواْ فَقَدِ احْتَمَلواْ بُهْتانًا وَ إثْمًا مُبینًا»{کسانی که خدا و رسولش را اذیت می‌کنند، خدا در دنیا و آخرت لعنتشان می‌کند و برایشان عذابی خفت‌بار آماده کرده است. کسانی که مردان و زنان مسلمان را اذیت می‌کنند، بی‌آنکه آنان کاری کرده باشند، یقیناً زیر بار تهمت و گناه فاحشی رفته‌اند.}(احزاب/57-58)؟! بریده گفت: یا رسول الله، نمی‌دانستم که دارم شما را اذیت می‌کنم. پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمود: بریده، فکر می‌کنی فقط کسی که خودِ من را هدف قرار بدهد، من را اذیت کرده؟ مگر نمی‌دانی که علی(ع) از من است و من هم از او، و هر کسی که علی(ع) را اذیت کند من را اذیت کرده و کسی هم که من را آزار بدهد خدا را آزار داده و هر که خدا را اذیت کند، خدا حق دارد که او را با دردناک‌ترین عذاب در آتش جهنم آزار بدهد؟!
ای بُریده، تو داناتری یا خدا؟! تو داناتری یا قاریان لوح محفوظ؟! تو داناتری یا فرشته موکّل بر ارحام؟! بریده گفت: قطعاً خدا داناتر است، قطعاً قاریان لوح محفوظ داناتر هستند و قطعاً فرشته موکّل بر ارحام داناتر است! رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمود: تو داناتری یا فرشته‌های موکّل بر علی بن أبی‌طالب؟ عرض کرد: البته که فرشته‌های موکَّل بر علی بن ابی‌طالب داناتر هستند. پیامبر(ص) فرمود: پس چه‌طور به او نسبت خطا می‌دهی و ملامت و توبیخش می‌کنی و کار او را زشت می‌دانی در حالی که جبرئیل، حرف فرشته‌های مأمور بر علی(ع) را به من گفت که: آنها از روزی که علی(ع) به دنیا آمده، هرگز گناهی از او ثبت نکرده‌اند! فرشته موکّل بر ارحام هم به من گفت که: آنها قبل از تولّد او، آن زمانی که در رحم مادرش شکل گرفت و تشکیل شد، نوشته‌اند که هرگز گناهی از او سر نخواهد زد! قاریان لوح محفوظ هم به من گفته‌اند: در شبی که من را به معراج بردند، دیده‌اند که در لوح محفوظ نوشته شده:«علی(ع) معصوم از هر گناه و خطایی است». حالا بریده، چه‌طور او را گناهکار می‌دانی در حالی که پروردگار عالم و فرشته‌های مقرّب او را درستکار می‌دانند؟! ای بریده، با علی(ع) جز با نهایت مهربانی و نیکی رفتار نکن، چرا که او امیر مؤمنان، سید اوصیا، سرور صالحان، دلاور مسلمانان و پیشوای مؤمنان دست و روسفید عالَم است و قسمت‌کننده بهشت و جهنم، طوری که [به جهنم] می‌گوید: فلانی برای من است و فلانی برای تو!
در ادامه فرمود: ای بُریده، فکر نمی‌کنی که علی(ع) آنقدر به گردن شما جماعت مسلمان حق دارد که با او از در فریب در نیایید و با او لجاجت نکنید و اضافه بر چیزی که می‌گوید، چیزی نگویید؟! هیهات که قدر علی(ع) پیش خدا بزرگ‌تر از قدر او پیش شماست! می‌خواهید چیزی به شما بگویم؟ عرض کردند: بله یا رسول الله. ایشان فرمود: خدا در روز قیامت، عده‌ای را محشور می‌کند که پیمانه گناه‌شان پر شده است. به این عده گفته می‌شود: این گناهان شماست، پس خوبی‌های شما کجاست؟ اگر عمل خیری نداشته باشید، پس جزء گناهکاران هستید! آنها خواهند گفت: پروردگارا، به یاد نداریم خوبی کرده باشیم! اینجاست که ندایی از طرف خدای عزّوجل می‌آید که:«ای بندگان من، اگر شما از خوبی‌های خود خبر ندارید، من آنها را به شما می‌شناسانم و برایتان جمع‌آوری می‌کنم». بعد، کاغذ کوچکی می‌آورد و آن را در کفّه خوبی‌های آنها قرار می‌دهد که نسبت به بدی‌های آنان بیشتر از فاصله آسمان تا زمین سنگینی می‌کند، بعد به هرکدام از آنها گفته می‌شود: دست پدر، مادر، برادران، خواهران، نزدیکان، خویشاوندان، خدمتکاران و آشنایان خود را بگیر و آنها را وارد بهشت کن. اهل محشر می‌گویند: پروردگارا، ما گناهان را شناختیم، حسنات و خوبی‌های آنها چه بود؟ خدای عزّوجل به ایشان می‌گوید: ای بندگان من، هر کدام از شما، باقیمانده بدهی برادر دینی خود را بردارد و پیش برادر دینی‌اش برود و بگوید: این را بگیر که من به خاطر محبّتی که نسبت به علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام داری، تو را دوست دارم. آن یکی به او می‌گوید: آن بدهی را به خاطر محبّتی که به علی(ع) داری، به تو بخشیدم و هر چه می‌خواهی از ثروتم به تو می‌دهم. خداوند، از این کار آنها تشکر می‌کند و به خاطر این کار آنها، گناهان را کم می‌کند و این عمل آنها را در پرونده و ترازوی اعمالشان جا می‌دهد و بهشت را بر آنها و پدران و مادرانشان واجب می‌کند.
بعد فرمود: ای بُریده، کسانی که به خاطر دشمنی با علی(ع) وارد جهنم می‌شوند، بیشتر از سنگریزه‌هایی هستند که در رمی جمرات انداخته می‌شوند! پس مواظب باش که تو از آنان نباشی! و این مطلب، کلام خدای تبارک و تعالی است که می‌فرماید:«اُعْبُدواْ رَبَّکُمُ الَّذی خَلَقَکُم وَالَّذینَ مِن قَبْلِکمْ لَعَلَّکمْ تَتَّقون»(بقره/21). یعنی خدا را بپرستید با بزرگ‌داشت محمد(ص) و علی بن ابی‌طالب(ع)، همان خدایی که شما را آفرید در حالی که [چیزی نبودید و] نفس‌هایی [ضعیف] بودید، و بعد از آن شما را نظام بخشید و صورت‌گری کرد و صورت‌هایتان را نیکو کرد، و همچنین کسانی را که قبل از شما بودند از سایر اصناف مردم آفرید، شاید که باتقوا شوید.
