اشعث بن قیس [در میانه جنگ صفین، این اشعار را سرود]:
– آن فرستاده پیش ما آمد، فرستاده‌ای که به سوی مردم آمد. مسلمانان از آمدنش خوشحال شدند؛
– او فرستاده آن وصی بود، یعنی وصیّ پیامبر(ص). همان کسی که در بین مؤمنین از فضیلت و سبقت در اسلام آوردن برخوردار است.
در اشعار دیگری می‌گوید:
– آن فرستاده آمد، فرستاده وصی پیش ما آمد. یعنی علی(ع) پاکیزه‌خو که از بنی‌هاشم است؛
– وزیر پیامبر(ص) است و نسبت دامادی با او دارد. او بهترینِ مردم و اهل عالَم است»
قَالَ ابْنُ أَبِی الْحَدِیدِ فِی شَرْحِ نَهْجِ الْبَلَاغَةِ: قَالَ نَصْرٌ وَ مِنَ الشِّعْرِ الْمَنْسُوبِ إِلَی الْأَشْعَثِ بْنِ الْقَیْسِ:
أَتَانَا الرَّسُولُ رَسُولُ الْأَنَامِ *** فَسُرَّ بِمَقْدَمِهِ الْمُسْلِمُونَا
رَسُولُ الْوَصِیِّ وَصِیُّ النَّبِیِ *** لَهُ السَّبْقُ وَ الْفَضْلُ فِی الْمُؤْمِنِینَا.
وَ مِنَ الشِّعْرِ الْمَنْسُوبِ إِلَی الْأَشْعَثِ أَیْضاً:
أَتَانَا الرَّسُولُ رَسُولُ الْوَصِیِ *** عَلِیُّ الْمُهَذَّبُ مِنْ هَاشِمٍ
وَزِیرُ النَّبِیِّ وَ ذِی صِهْرِهِ *** وَ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ وَ الْعَالَمِ.
