اشعث بن قیس [در میانه جنگ صفین، این اشعار را سرود]: – آن فرستاده پیش ما آمد، فرستاده‌ای که به سوی مردم آمد. مسلمانان از آمدنش خوشحال شدند؛ – او فرستاده آن وصی بود، یعنی وصیّ پیامبر(ص). همان کسی که در بین مؤمنین از فضیلت و سبقت در اسلام آوردن
امیرالمؤمنین علیه‌السلام نزد اشعث بن قیس آمد و درگذشت برادر او را که عبدالرحمن نام داشت تسلیت گفت. امیرالمؤمنین به او گفت، اگر جزع و فزع کنی تو حق خویشاوندی را به جا آورده ای و اگر صبر کنی حق خداوند را ادا کرده ای. چرا که اگر تو صبر
امام حسن بن علی علیهماالسلام: أشعث بن قیس کندی در خانه‌اش مأذنه‌ای بنا کرد و زمانی که در ساعات نماز، صدای اذان را از مسجد جامع کوفه می‌شنید، بالای مأذنه می‌رفت و فریاد می‌زد: ای مرد، واقعا که تو دروغ‌گو و ساحر هستی! پدرم نیز او را زبانه آتش می‌نامید.
