ابن عباس: رسول خدا صلیاللهعلیهوآله فرمود: در قیامت، زمانی میرسد که همه مردم پیاده به صحرای قیامت وارد میشوند، غیر از ما چهار نفر.
عموی پیامبر(ص)، عباس بن عبدالمطلّب پرسید: پدر و مادرم به فدای تو، این چهار نفر چه کسانی هستند؟ ایشان فرمود: 1- من که سوار «بُراق» هستم، 2- برادرم صالح(ع) که سوار بر همان شتری است که قومش آن را کشتند، 3- عمویم حمزه -شیر خدا و شیر رسول خدا- که بر شتر من «عضباء» سوار است و 4- برادرم علی بن ابیطالب که سوار بر شتری بهشتی است که دو طرف آن تزیین شده است، در حالی که دو لباس از دیبای سبز بهشتی که از طرف خدای رحمان هستند بر تن دارد، همراه با تاجی از نور که هفتاد کنگره دارد و بر هر کنگره یاقوتی سرخ، که این یاقوتها راه سه روز را برای سوار روشن میکند، و همچنین «لواء الحمد» در دست. صدا میزند: «لا إله اِلّا الله، محمّد رسول الله». مردم میپرسند: او کیست؟ آیا فرشته مقرّبی است یا پیامبر است یا حامل عرش؟ صدایی از درون عرش میآید که: این نه فرشته مقرب است، نه پیامبر و نه حامل عرش. این علی بن ابیطالب، وصیّ پیامبر خداست و امیر مؤمنان و رهبر دست و روسفیدان عالَم در بهشت پر نعمت است.
