فضیل بن یسار: امام باقر علیه‌السلام آیه «فَلَمّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سیئَتْ وُجوهُ الَّذینَ کَفَرواْ وَ قیلَ هذَا الَّذی کُنتُم بِهِ تَدَّعون»{هنگامی که آن را از نزدیک می‌بینند، صورت کافران زشت و سیاه می‌شود، و به آنها گفته می‌شود: «این همان چیزی است که تقاضای آن را داشتید»}(ملک/27) را تلاوت نمود
رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله: بعد از من، فتنه‌ای تاریک اتفاق می‌افتد و کسی از آن نجات پیدا می‌کند که به «عروة الوثقی» متوسل شود. گفته شد: عروة الوثقی چیست؟ فرمود: ولایت سید اوصیاست. گفته شد، سید اوصیا کیست؟ فرمود: امیرالمؤمنین! عرض شد: یا رسول الله، امیرالمؤمنین کیست؟ فرمود: او مولا و
امام سجاد علیه‌السلام: مردی پیش امیرالمؤمنین علیه‌السلام آمد و گفت:ای اباالحسن، به شما «امیرالمؤمنین» می‌گویند، چه کسی این مقام را به شما داده؟ ایشان فرمود: خدای عزّوجل من را امیرِ مؤمنان قرار داده است. آن مرد پیش پیامبر خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله رفت و گفت: ای پیامبر خدا، آیا علی راست می‌گوید
ابن عباس: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله در خانه‌اش بود که علی بن أبی طالب، صبح نزد ایشان رفت. آن حضرت دوست داشت که در این کار اولین نفر باشد. وقتی وارد خانه شد متوجه شد که پیامبر در حیاط خانه سر بر دامن دحیة بن خلیفه کلبی گذاشته است. علی علیه‌السلام
