اشعث بن قیس [در میانه جنگ صفین، این اشعار را سرود]: – آن فرستاده پیش ما آمد، فرستاده‌ای که به سوی مردم آمد. مسلمانان از آمدنش خوشحال شدند؛ – او فرستاده آن وصی بود، یعنی وصیّ پیامبر(ص). همان کسی که در بین مؤمنین از فضیلت و سبقت در اسلام آوردن
عبدالله بن بدیل خُزاعی در روز جنگ جمل این‌طور گفت: – مردم! یقیناً که این نقشه بزرگی که اتفاق افتاده، جنگیدن با وصی پیامبر(ص) است و این جنگ باعث تاسف نیست – جداکننده حق و باطل و داورِ به تقوا وجود دارد، در آن هنگام که قبایل در حق او
و خزیمة بن ثابت انصاری ذو‌الشهادتین که از جنگجویان بدر بود، در جنگ جمل [این‌گونه رجز خواند]: – ای عایشه، علی(ع) و بدگویی از او را رها کن، چون که عیبی در او نیست، تو به جای مادر او هستی! – از میان خاندان پیامبر(ص)، فقط او وصیّ است، و
حجر بن عدی کندی در روز [جنگ جمل این‌گونه رجز خواند]: – پروردگارا، علی(ع) را برای ما به سلامت بدار، آن فرخنده نورانی را برای ما به سلامت بدار. – آن مؤمن، آن موحّد و آن پارسا را، کسی که نه سست اندیشید و نه گمراه شد. – بلکه هدایت‌گری
سعید بن قیس هَمْدانی که در روز جنگ جمل در سپاه علی علیه‌السلام بود، [این‌گونه رجز خواند]: – شعله آتش چه جنگی افروخته شده! و در روز نبرد نیزه‌ها درهم شکسته است! – به وصی بگو که قحطانیان به کمکت آمده‌اند، آنها را صدا بزن که برای شکست دادن دشمن،
ابوالهیثم بن تیهان که جزء اصحاب جنگ بدر بود، [در جنگ جمل این‌گونه رجز خواند]: – به زیبر و به طلحه بگویید: ما همان‌هایی هستیم که شعارمان انصار پیامبر بودن است. – ما کسانی هستیم که آن کافران قریشی در روز بدر ضرب شست ما را دیده‌اند؛ – در آن
ابن عباس: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله به همراه جمعی از صحابه که حسّان بن ثابت هم در جمع آنها بود در منا بودند. پیامبر(ص) فرمود: ای مسلمانان، این علی بن ابی‌طالب است، سیّد عرب و وصیّ اکبر. منزلت و جایگاه او نسبت به من، مثل منزلت هارون(ع) برای موسی(ع) است، با
جابر بن عبدالله انصاری: در محضر رسول خدا صلی الله علیه و آله نشسته بودیم که یک عرب پریشان حال و ژولیده احوال بر ما وارد گشت که جامه‌های کهنه و پاره بر تن داشت و فقر از رخسارش می‌بارید. وقتی وارد شد و سلام داد، این ابیات را خواند:
