عبدالله بن بدیل خُزاعی در روز جنگ جمل این‌طور گفت: – مردم! یقیناً که این نقشه بزرگی که اتفاق افتاده، جنگیدن با وصی پیامبر(ص) است و این جنگ باعث تاسف نیست – جداکننده حق و باطل و داورِ به تقوا وجود دارد، در آن هنگام که قبایل در حق او
و خزیمة بن ثابت انصاری ذو‌الشهادتین که از جنگجویان بدر بود، در جنگ جمل [این‌گونه رجز خواند]: – ای عایشه، علی(ع) و بدگویی از او را رها کن، چون که عیبی در او نیست، تو به جای مادر او هستی! – از میان خاندان پیامبر(ص)، فقط او وصیّ است، و
حجر بن عدی کندی در روز [جنگ جمل این‌گونه رجز خواند]: – پروردگارا، علی(ع) را برای ما به سلامت بدار، آن فرخنده نورانی را برای ما به سلامت بدار. – آن مؤمن، آن موحّد و آن پارسا را، کسی که نه سست اندیشید و نه گمراه شد. – بلکه هدایت‌گری
سعید بن قیس هَمْدانی که در روز جنگ جمل در سپاه علی علیه‌السلام بود، [این‌گونه رجز خواند]: – شعله آتش چه جنگی افروخته شده! و در روز نبرد نیزه‌ها درهم شکسته است! – به وصی بگو که قحطانیان به کمکت آمده‌اند، آن‌ها را صدا بزن که برای شکست دادن دشمن،
ابوالهیثم بن تیهان که جزء اصحاب جنگ بدر بود، [در جنگ جمل این‌گونه رجز خواند]: – به زیبر و به طلحه بگویید: ما همان‌هایی هستیم که شعارمان انصار پیامبر بودن است. – ما کسانی هستیم که آن کافران قریشی در روز بدر ضرب شست ما را دیده‌اند؛ – در آن
سعد بن ابی‌وقّاص: معاویه به من گفت: آیا علی(ع) را دوست داری؟ گفتم: چطور او را دوست نداشته باشم در حالی که شنیدم رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله به او فرمود: تو پیش من، منزلت و جایگاه هارون(ع) را نسبت به موسی(ع) داری، با این تفاوت که بعد از من پیامبری نمی‌آید.
عمرو بن عبدوُد که در جنگ بدر به شدت زخمی شده بود و در جنگ اُحد حضور نداشت، در جنگ خندق حاضر شد و شمشیر کشید و از شجاعت و هیبت و صلابت خود رجز می‌خواند. ضرار بن خطّاب فهری، عکرمة بن أبی‌جهل، هبیرة بن أبی‌وهب و نوفل بن عبدالله
