رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هیچ مؤمنی نیست مگر اینکه محبت خالصانه من در قلب او باشد و اگر محبت خالصانه من در قلب کسی جای گرفت، محبّت خالصانه علی نیز به قلبش راه مییابد. ای علی، دروغ میگوید آنکه گمان کرده مرا دوست میدارد ولی از
رسول خدا صلی الله علیه و آله: ای علی، حُبّ تو همان تقوا و ایمان است و دشمنی با تو کفر است و نفاق.
ابوعلقمه غلام بنیهاشم: پیامبر صلی الله علیه و آله نماز صبح را با ما اقامه فرمود. سپس روی خود را به سمت ما برگرداند و فرمود: ای یاران من، دیشب عمویم حمزه بن عبدالمطلّب و برادرم جعفر بن أبی طالب را دیدم که طبقی از خرما در مقابل آنها بود.
ابن عباس: رسول خدا صلی الله علیه و آله دست من و دست امیرمؤمنان علی بن أبیطالب علیه السّلام را گرفت و ما را به بالای کوه «ثبیر» برد، چند رکعت نماز خواند و سپس دستان خود را به سوی آسمان بلند کرد و فرمود: «خداوندا، موسی بن عمران از
رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: ای علی، خداوند دوست داشتن بینوایان و مستضعفان در زمین را به تو عطا فرمود و تو به برادری آنان خوشنود گشتی و آنها نیز به پیشوایی تو خوشنود شدند؛ پس خوشا به حال کسی که تو را دوست بدارد و تصدیقت
زرّ بن حبیش: امیرالمؤمنین علی بن أبی طالب علیه السّلام را بر منبر دیده و شنیدم که فرمود: سوگند به کسی که دانه را شکافت و خلایق را آفرید این عهدی است که پیامبر صلی الله علیه و آله با من بسته که جز مؤمن تو را دوست ندارد و
أنس بن مالک: بعد از داستان خیبر، مردها، پسرهای خود را روی دوش میگرفتند، سر راه علی علیهالسّلام میایستادند و با اشاره به ایشان به فرزند خود میگفتند: این آقا را دوست داری؟! اگر میگفت بله، او را قبول میکردند و اگر میگفت نه، او را به زمین میانداختند و
امیرالمؤمنین علی علیهالسلام: سه نفر به خاطر من هلاک میشوند: 1- لعنکننده من و شنونده آن، 2- کسی که درباره من غلو کند و 3- حاکِم ستمگری که به واسطه لعن من به او ابراز لطف کنند و پیش او از دین من ابراز بیزاری کنند و اصل و نسب
امام باقر علیه السّلام: در حالی که مردان قریش مشغول گفتگو درباره موضوعی بودند، امیرمؤمنان علی بن أبی طالب علیه السّلام سر رسید، و چون او را دیدند، سکوت کردند. این کار آنها بر آن حضرت گران آمد. نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله آمد و عرض کرد:
جابر بن عبدالله انصاری: در محضر رسول خدا صلی الله علیه و آله نشسته بودیم که یک عرب پریشان حال و ژولیده احوال بر ما وارد گشت که جامههای کهنه و پاره بر تن داشت و فقر از رخسارش میبارید. وقتی وارد شد و سلام داد، این ابیات را خواند:
