امام صادق علیه‌السلام آیات 7 و 8 سوره انشراح را اینطور قرائت و معنا کردند: «فَإذا فَرَغْتَ [مِنْ نُبُوَّتِکَ] فَانْصَبْ [عَلیاً] * وَ إِلى رَبِّکَ فَارْغَبْ [فی ذَلِکَ]» یعنی ای پیامبر، وقتی از نبوّت فارغ و خاطر‌جمع شدی، علی علیه‌السلام را به عنوان جانشین منصوب کن و با این کار
امام صادق علیه‌السلام: آیات «یا أیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّة * ارْجِعِی إلى رَبِّکِ راضیةً مَرْضیةً * فَادْخُلی فی عِبادی * وَ ادْخُلی جَنَّتی»{ای جان آرام‌گرفته و اطمینان‌یافته! به سوی پروردگارت برگرد، در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است. پس در میان بندگانم درآی
امام موسی بن جعفر علیهماالسلام: از پدرم درباره آیه «یَوْمَئِذٍ یَتَّبِعونَ الدّاعیَ لا عِوَجَ لَهُ»{در آن روز، همه از دعوت‌کننده الهی پیروی می‌کنند، و قدرت مخالفت با او را نخواهند داشت}(طه/108) سؤال کردم. ایشان فرمود: منظور از «دعوت‌کننده الهی» امیرالمؤمنین علیه‌السلام است.
امام صادق علیه‌السلام درباره آیه «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی هَدانا لِهٰذا وَ ما کُنّا لِنَهْتَدیَ لَوْ لا أنْ هَدانَا الله»{همه ستایش‌ها ویژه خداست که ما را به این هدایت کرد، و اگر خدا ما را هدایت نمی‌کرد هدایت نمی‌شدیم.}(اعراف/43) فرمود: وقتی روز قیامت به پا شود، خداوند پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله و علی
امام صادق علیه‌السلام: منظور از آیه «الَّذینَ آمَنوا وَ لَمْ یَلْبِسواْ إیمانَهُم بِظُلْمٍ أُوْلٰئِکَ لَهُمُ الْأمْنُ وَ هُم مُهْتَدون»{آنها که ایمان آوردند، و ایمان خود را با لباس ظلم نپوشاندند، امن و امان تنها برای آنهاست؛ و آنها هدایت‌یافتگانند}(انعام/82)، ولایت علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام است، بدون آنکه آن را با
امام صادق علیه‌السلام: آیه «وَ إن کُنتُمْ فی رَیْبٍ مِمّا نَزَّلْنا عَلیٰ عَبْدِنا فَأْتواْ بِسورَةٍ مِن مِثْلِهِ وَ ادْعواْ شُهَداءَکُم مِن دونِ اللَّهِ إن کُنتُمْ صادِقین»{اگر درباره آنچه بر بنده خود [= پیامبر] نازل کرده‌ایم شک و تردید دارید، یک سوره مانند آن بیاورید و شاهدان خود را -غیر از
امام باقر و امام صادق علیهماالسّلام: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله [در خلال سخنانی] فرمود: کدام یک از شما وصیت من را قبول می‌کند، یاور من در کارم می‌شود، دِین مرا ادا می‌کند، وعده‌های من را بعد از من به جا می آورد و جانشین من می‌شود؟ دو مرد به سلمان گفتند:
امام صادق علیه‌السلام درباره آیه «فَمَنْ کانَ یرْجوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صالِحًا وَ لا یُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أحَدا»{کسی که به دیدار پروردگارش امید دارد، باید کاری شایسته انجام دهد و هیچ کس را در پرستش پروردگارش شریک نکند.}(کهف/110) فرمود: منظور از «کار شایسته» معرفت و شناخت به امامان علیهم
ابابصیر: امام صادق علیه‌السلام، ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام را مصداق و منظور آیه «وَ مَنْ أعْرَضَ عَن ذِکْری فَإنَّ لَهُ مَعیشَةً ضَنکاً وَ نَحْشُرُهُ یَوْمَ الْقیامَةِ أعْمیٰ»{هر کس از یاد من روگردان شود، زندگی سخت و تنگی خواهد داشت و روز قیامت، او را نابینا محشور می‌کنیم!}(طه/124) دانسته است. عرض کردم:
امام صادق علیه‌السلام درباره آیه «وَ هُدواْ إلَی الطَّیِّبِ مِنَ الْقَوْل»{به گفتار پاک هدایت می‌شوند.}(حج/24) فرمود: منظور حمزه، جعفر، عبیده، سلمان، ابوذر، مقداد و عمّار بودند که به سوی امیرالمؤمنین علیه‌السلام هدایت شدند.
