امام صادق علیهالسّلام: روز غدیر خم، روزی شریف و بزرگ است. در این روز، خدا برای امیرالمؤمنین علیهالسّلام از مردم قول گرفت و به محمّد صلیاللهعلیهوآله دستور داد که او را به امامت مردم منصوب کند… جبرئیل به زمین آمد و گفت: ای محمّد، خدا به تو فرمان میدهد که
پیامبر صلیاللهعلیهوآله: وقتی در شب معراج، خدای متعال من را با پیامبران در یک جا جمع کرد، فرمود: ای محمّد، از آنها بپرس که برای چه چیزی به نبوّت مبعوث شدید؟ آنها گفتند: برای شهادت به لا إله إلّا الله و اقرار به نبوّت تو و پذیرش ولایت علی بن
امام جعفر صادق علیهالسلام: ابراهیم خلیل الله صلواتاللهعلیه دست به دعا برداشت و گفت: «رَبِّ اجْعَلْ هٰذَا الْبَلَدَ آمِنًا وَ اجْنُبْنی وَ بَنیَّ أن نّعْبُدَ الْأصْنَام»{«خدایا، این مکه را شهری امن قرار بده. من و بچههایم را از پرستش بتها دور نگه دار}(ابراهیم/35). [استجابت] این دعا به پیامبر صلیاللهعلیهوآله رسید
امام رضا علیه السلام درباره آیه «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتی فَطَرَ النّاسَ عَلَیْها»{همان سرشتی که خدا مردم را بر آن آفریده است.}(روم/30) فرمود: منظور از «فطرت» توحید است و نبوت محمّد صلیاللهعلیهوآله و اینکه علی علیهالسلام امیرالمؤمنین است. توحید به طرف اینجاست.
امام صادق علیهالسلام درباره آیه «وَ إذا تُتْلیٰ عَلَیْهِمْ آیاتُنا بَیِّناتٍ قالَ الَّذینَ لا یَرْجونَ لِقاءَنا ائْتِ بِقُرْآنٍ غَیْرِ هٰذا أوْ بَدِّلْهُ قُلْ ما یَکونُ لی أنْ أُبَدِّلَهُ مِن تِلْقاءِ نَفْسی إنْ أتَّبِعُ إلّا ما یُوحیٰ إلَیَّ إنّی أخافُ إنْ عَصَیْتُ رَبّی عَذابَ یَوْمٍ عَظیم»{وقتی آیههای روشنگر ما را برای
پیامبر صلی الله علیه و آله: ای علی، اگر بندهای، خدا را به اندازه ای که نوح در میان قومش درنگ کرد، عبادت کند و اگر به اندازه کوه اُحد طلا داشته باشد و آن را در راه خدا انفاق کند و آنقدر عمرش طولانی گردد که هزار حج پیاده
عبدالله بن موسی: دو مرد در مورد امامت به مشاجره پرداختند و به داوری شریک بن عبدالله رضایت داده، نزد وی آمدند. شریک گفت: مرا اعمش از شقیق از سلمه از حذیفة بن یمان روایت کرده که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «خداوند عزّوجل علی را ستون خیمه
حارثه بن زید گفت: وقتی عمر بن خطاب به هنگام خلافتش به حج رفت من هم همراهش بودم. شنیدم که به هنگام طواف میگفت: پروردگارا! میدانی که به خانه ات آمدهام و از پرده پوشی تو آگاه هستم. وقتی مرا دید سخنش را قطع کرد، اما من آن را به
امام باقر علیه السلام: علی بن ابی طالب علیه السلام در عراق نزد شما بود و با دشمنش میجنگید و یارانش همراه او بودند و در بین آن ها پنجاه نفر نبود که او را به حق و امامتش را به حق بشناسد.
