حق

اصبغ بن نباته: شنیدم امیرالمؤمنین علیه‌السلام فرمود: وای بر کسی که آن‌طور که باید، من را و حقّ من را نشناسد! بدانید که حقّ من همان حقّ خداست، بدانید که حقّ خدا هم همان حقّ من است.

اُمّ سلمه: شنیدم رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمود: علی با حقّ است و حق هم با علی است، و این دو از هم جدا نمی‌شوند تا اینکه روز قیامت در کنار حوض پیش من بیایند.

در زمان خلافت ابوبکر، شش نفر از قریش نزد ابوسعید خُدری آمده و گفتند: ای ابوسعید، این مرد کیست که چنین سخنان متناقض درباره وی گفته می‌شود؟ گفت: درباره چه کسی می‌پرسید؟ گفتند: درباره علی بن أبی طالب. گفت: شما در مورد مردی از من سؤال می‌کنید که از خرزهره

حارثه بن زید گفت: وقتی عمر بن خطاب به هنگام خلافتش به حج رفت من هم همراهش بودم. شنیدم که به هنگام طواف میگفت: پروردگارا! می‌دانی که به خانه ات آمده‌ام و از پرده پوشی تو آگاه هستم. وقتی مرا دید سخنش را قطع کرد، اما من آن را به

غزالی: انسان عاقل باید به سرور عاقلان علی بن ابی طالب اقتدا کند که فرمود: حق با مردان شناخته نمی‌شود. خود حق را بشناس صاحبان آن را هم خواهی شناخت.

امام باقر علیه السلام: علی بن ابی طالب علیه السلام در عراق نزد شما بود و با دشمنش میجنگید و یارانش همراه او بودند و در بین آن ها پنجاه نفر نبود که او را به حق و امامتش را به حق بشناسد.